Aan de hand van praktijkvoorbeelden laten de auteurs zien dat het mogelijk is dat ieder individu participeert op zijn eigen manier. Ze laten bovendien zien hoe wenselijk dat is en hoe iedereen bij kan dragen aan een inclusieve samenleving. Met een Voorwoord van Yolan Koster-Dreese.
Op vrijdag 12 november 2010 promoveerde Jean Pierre Wilken aan de Universiteit van Tilburg. Promotor: prof. dr. Andries Baart, bekend van 'Een theorie van de presentie'. Naast een systematische review van wereldwijde herstelstudies in de afgelopen decennia, staan verhalen van dertien mensen met ernstige psychische aandoeningen centraal: wat hielp hen daadwerkelijk in hun herstelproces? Wilken onderscheidt twee deelprocessen binnen herstel: een proces van persoonlijk herstel en een van sociaal herstel. Een omgeving is herstelbevorderend als deze faciliterend is. Er zijn echter ook veel omgevingen die stress veroorzaken en beschadigend werken - zo bleek uit de verhalen. Louter de aanwezigheid van mensen, in goede en slechte tijden en met aandacht voor de ervaringskennis van de cliënt, blijkt een belangrijke steunfactor. Op een psychologisch niveau verschaffen deze relaties erkening en daardoor hoop. Zij bieden een verbinding met de wereld en helpen de persoon op deze wijze bij het vinden van een sociale niche. In het vijfde hoofdstuk ontwikkelt Wilken een theorie van goede (=herstelgerichte) zorg. Op basis van een zorgethisch fundament onderscheidt hij zes 'opgaves': presentie, een gedeeld perspectief, diversiteit (erkenning van verschil, van alteriteit - daarvoor staat hij o.a. stil bij de kwartiermaakbegrippen strijdigheid, gastvrijheid en opschorting), de opgave van erkenning en die van autonomie en kwetsbaarheid en tenslotte die van empowerment. Het proefschrift is voorlopig alleen in het Engels beschikbaar (SWP), maar op termijn verschijnt er ook een Nederlandse misschien iets ingekorte versie. De Nederlandse samenvatting vindt u hieronder.
Loes Verplanke en Jan Willem Duyvendak onderzochten de effecten die het beleid gericht op vermaatschappelijking van de zorg heeft voor het leven van psychiatrische patiënten en mensen met een verstandelijke beperking. Zij hielden daartoe 67 interviews en publiceerden hun bevindingen in een boek: ‘Onder de mensen?’ Met vraagteken, want hoewel uit de interviews blijkt dat de betrokkenen vinden dat ze nu beter af zijn dan vroeger, zijn ze helaas nog steeds niet echt ‘onder de mensen’. Een weinig verrassende conclusie, aldus Doortje Kal, die het onderzoek plaatst in de context van kwartiermaken en werken aan inclusie.
Donderdag 4 november vond in de Aula van het Academiegebouw in Utrecht een herdenkingsbijeenkomst plaats. Het had het afscheid van prof. Douwe van Houten moeten zijn van de Universiteit voor Humanistiek, maar hij overleed reeds in juni dit jaar. Douwe van Houten wordt alom geprezen voor zijn engagement met 'disability studies'. Samen met Anouk Bolsenbroek schreef hij nog boek, waarvan hij de presentatie helaas niet meer kon meemaken.
Onder de titel 'Erbij horen' kwam begin 2002 het Advies van de Taskforce Vermaatschappelijking uit. Minister Borst gaf de taskforce de opdracht mee om de staat van de vermaatschappelijking te verkennen. Waar gaan zaken goed en kunnen we ervan leren, en waar loopt de vermaatschappelijking stroef en dreigt hij te verzanden? En hoe komt dat dan? Tof Thissen was voorzitter van de Taskforce, Gee de Wilde voerde het secretariaat en schreef de tekst. Op 23 januari werd het advies, vergezeld met een film en met het net verschenen proefschrift Kwartiermaken van Doortje Kal aan de Minister overhandigd.
